برای چندمین بار رفته بودم به شهری که اگه جور بشه میرم اونجا زندگی میکنم، شیراز.

عید نزدیکه و خیلی ها قصد مسافرت به شیراز رو دارن و این خیلی ها نمیدونن کجا باید برن یه غذای خوب و با کیفیت بخورن.

باورم نمیشد وقتی ماشین رو در یک پارکینگ در یک روز بارانی پارک کردیم و بهم گفتن این رستوران هفت خوان در شیراز است اینقدر از بیرون خوشگل بود که وسوسه شدیم که  داخل رستوران رو زودتر ببینیم.

رسیدیم دم آسانسور یه خانم خیلی شیکی ما را به داخل آسانسور راهنمائی کرد.

این رستوران تشکیل شده از هفت طبقه با غذاهای متفاوت در هر طبقه. هر طبقه مخصوص یک نوع آشپزی خاص بود.

یه طبقه بوفه و غذای فست فود، غذای کلاسیک، غذای سنتی، غذای باربکیو، …

اول تصمیم گرفتم بریم طبقه دوم به رستوران کلاسیک، اما نظرمون تغییر کرد و طبقه رو عوض کردیم و به رستوران سنتی رفتیم اما متاسفانه ساخته نشده بود و برگشتیم همون غذای همیشگی کباب و جوجه کباب و استیک.

از در آسانسور وارد فضای رستوران کلاسیک شدیم. قشنگ بود.

راستی سالن VIP هم داشت.

غذا رو سفارش دادیم. قیمت با رستورانهای لوکس تهران کمی متفاوت بود یعنی قیمتها خیلی بهتر بود. اینقدر گشنمه بودیم که نمیدونستیم چی بخوریم سیر میشیم. همراهی که ما رو به اون رستوران برده بود سفارش کرد که سوپ اگر خواستین بگیرین به تعداد نگیرین اما ما گفتیم مگه میشه گفت سوپهای اینجا فرق میکنه و واقعاً فرق داشت جای یک وعده غذایی بود.

سوپ قارچ سرو در نان قیمت ۴۷۰۰ تومان

بهتر از این نمیشد خوشمزه ترین سوپ قارچی بود که در رستورانها خورده بودم.

سالاد سرآشپز که با سوپها سرو شد.

غذاهایمان را بعد از ۲۰ دقیقه از سرو سوپ ها به سر میز آوردن.

لازانیا قیمت ۹۵۰۰ تومان

عجب خوشمزه بود فقط اون سس اش خیلی تند بود.

استیک مرغ با سس قارچ قیمت ۱۵ هزار تومان

کباب مخصوص سرآشپز قیمت ۲۰۵۰۰ تومان

قشنگ از تو عکس معلومه این همراهمون قبل از عکس گرفتن یکی از کبابها رو خورده، ببخشید شرمنده که جاش خالیه.

کباب لقمه مخصوص با برنج قیمت ۱۳۵۰۰ تومن

پیشنهاد میکنم اگه شیراز رفتین یه سر به این رستوران بزنین.

این رستوران نزدیک دروازه قرآن ، خیابون پشتی اون هتلی قرار داره که هنوز نیمه کاره است .

اگه رفتین حتما نظراتتون را اینجا بگذارین.

جای پارک زیاد داره. سیستم کارت خوان داره که همون سر میز میتونین پرداخت کنین. تو این رستوران با خیالت راحت پشت میزت نشستی غذا میخوری و هر وقت خواستی گارسون را صدا میکنی این شکلی نیست که بالا سر میزت مدام قدم بزنن. رستوران اینقدر بزرگه که عذاب وجدان نداری غذاتو زود بخوری و بلند شی تا نوبت بقیه بشه.

شاد باشین.

نوشته‌های «احتمالا» مرتبط:

اولش بگم که درست کردن حریره بادام، به دو صورته. یعنی شاید هزار تا روش باشه ولی من دو تا رو بلدم! یکی روش خانم رویا منتظمی خدابیامرز یکی هم روش مامانم! هر دو روش هم تا یک جاهایی با هم مشترکند:

مواد لازم:

بادام

آرد برنج

شکر (کمی)

شیر (در روش خودم)

طرز تهیه:

اول با یک دانه بادام شروع می کنیم. بعد تقریبا هر یه هفته یکبار یا هر ده روز یکبار، یک دانه بادام اضافه می کنیم. من خودم مثلا شب یک دونه بادام رو توی یه کاسه کوچک آب داغ خیس می کنم. فردا صبحش بادام رو با این رنده های کوچک رنده می کنم:

روش خانم منتظمی اینجوریه که بادامهای رنده شده رو توی یه تنظیف می پیچیم و اون تنظیف رو می ذاریم توی ظرف و روش آب می ریزیم و می ذاریم بجوشه. اینقدر که حسابی عصاره بادام دربیاد. بعد تنظیف رو در میاریم و بعدش بهش یه کم شکر و مقداری آرد برنج اضافه می کنیم و مثل فرنی درستش می کنیم.

ولی روش مامان من اینجوریه که:

بادامها رو که توی ظرف رنده کردیم، روش آب می ریزیم و می ذاریم بپزه. مثلا بین بیست تا سی دقیقه. که حسابی عصاره بادام بیرون بیاد. توی این فاصله آرد برنج رو با آب سرد مخلوط می کنیم تا یه کم لعاب بده. بعد از این بیست سی دقیقه، مخلوط آب و آرد برنج رو به بادامهای روی حرارت اضافه می کنیم و کمی هم شکر می ریزیم و حدود نود تا صد و بیست سی سی شیر هم اضافه می کنیم و حدود یک ربع می ذاریم همه با هم بپزند. بعدش ظرف رو از روی حرارت برمی داریم و محتویاتش رو از چای صاف کن، رد می کنیم:

بعدش عصاره اش رو می ذاریم خنک بشه، اونوقت می دیم نی نی جون نوش جونش کنه. معمولا در حریره بادام، شیر نمی ریزند. من می ریزم! تا قوت بیشتری برای نی نی داشته باشه.

این عکس همون قاشق حرارتیه که قبلا گفتم. همونطوری که می بینید، چون حریره داغ بود، رنگ سر قاشق، سفید شده.

راستی، شنیده ام حریره بادام به صورت پودر در داروخونه ها فروخته می شه و دیگه احتیاج نیست خودمون توی خونه تهیه کنیم. ولی خواهش می کنم خودتون درست کنید! مطمئن باشید استفاده از بادام تازه خیلی بیشتر خاصیت داره. ممکنه تهیه اش به نظر سخت بیاد، ولی عادت می کنید. اونجوریام که می گن درست کردنش سخت نیست. باید واسه نی نی وقت گذاشت دیگه!

نی نی هایی که به شیر گاو حساسیت دارند:

بعضی از نی نی ها به شیر گاو حساسیت دارند. مثلا نی نی من. می دیدم وقتی بهش فرنی یا حریره بادام میدم، بعد از چند ساعت، اینقدر گریه می کرد که از چشماش اشک می ریخت! خلاصه کاشف به عمل اومد که به شیر گاو حساسیت داره. به خاطر اینکه من سر کار می رم، شیری که براش می دوشم، کفاف شکم آقا رو نمی ده و در کنار غذاهای کمکی، باید شیر خشک کمکی هم استفاده کنه. (ماشالا بچه دهن داره!) دکتر هم شیر خشک بیومیل ۲ رو براش نوشت که خیلی هم خوشمزه نباشه که یه وقت به طور کلی از شیر مادر زده نشه. وقتی دیدم به شیر گاو حساسیت داره، توی حریره بادام و فرنی اش، شیر خشک می ریزم. یعنی اول شیر خشک درست می کنم یا وقتی که از شیر خشکش زیاد می مونه، باهاش حریره بادام یا فرنی درست می کنم. البته نی نی من به سرلاک هم حساسیت داشت. اونو فعلا قطع کرده ام و جایگزینی براش پیدا نکرده ام. دکترش می گفت بعضی بچه ها نمی تونند سرلاک رو خوب هضم کنند. می شه از برند غنچه یا پوره استفاده کرد که البته من هرچی هم گشتم، اونها رو پیدا نکردم!

این بود انشای من در مورد حریره بادام و تجربیات آن!

نوش جون نی نی ها ؛ گوارای وجودشون!

نوشته‌های «احتمالا» مرتبط:

مواد لازم:

آرد: ۱پیمانه

تخم مرغ: ۵ عدد

شکر: ۱ پیمانه

روغن زیتون: سه چهارم پیمانه

آب انگور شیرین: سه چهارم پیمانه

دارچین: کمی

پوست لیمو شیرازی: یک عدد

وانیل: کمی

بکین پودر: کم

نمک: کمی

شهد توت سیاه و ترافل : برای تزئین

طرز تهیه:

اول مثل همیشه فر رو می ذاریم گرم بشه. بعد توی یه ظرف، زرده و سفیده رو از هم جدا می کنیم. اول میریم سراغ زرده.

نکته ۱: هر وقت قرار باشه زرده و سفیده رو جدا بزنیم، اول زرده رو می زنیم. چون پف سفیده زود می خوابه. پس می ذاریمش واسه آخر.

اول زرده رو با شکر می زنیم. حسابی که به خورد هم رفتند، روغن زیتون رو اضافه می کنیم. سپس پوست لیمو و آب انگور رو می ریزیم. آرد رو دو سه مرتبه الک می کنیم و اضافه می کنیم. حالا می ریم سراغ سفیده. توی یه ظرف دیگه، سفیده رو اینقدر می زنیم که از ظرف نریزه. سپس به ظرف اصلی مون اضافه می کنیم. سفیده رو باید در سه مرحله به مواد اضافه کرد. خیلی به آرومی که پفش نخوابه.

حالا موارد رو می ریزیم توی قالب و می ذاریم طبقه وسط فر. بین ۳۵ تا ۴۵ دقیقه می ذاریم حسابی بپزه. تا وقتی که آماده بشه، میریم سراغ درست کردن شهد توت سیاه.

یک استکان شکر می ریزیم روی توت ها و با مقدار خیلی کمی آب، می ذاریم بپزه و شهدش درست بشه. احتیاجی نیست قوام بیاد. همین که احساس کنیم درست شده، کافیه (!)

کیک که آماده شد، می ذاریم خنک بشه. سپس از توی قالب درش می آریم و برش می زنیم. قشنگر اینه که اول برش بزنیم و توی ظرف بچینیم، بعد روش رو با توت سیاه و ترافل تزئین کنیم.

نوش جان ؛ گوارای وجود !

نوشته‌های «احتمالا» مرتبط:

مواد لازم:

ماهیچه گوسفند: یک تکه خورشتی

هویچ: پنج شش حلقه

سیب زمینی: هفت هشت مربع

برنج: یک قاشق چای خوری

جعفری: چند پره

ورمیشل (در صورت تمایل)

طرز تهیه:

اگه شما نیم کیلو ماهیچه گوسفند بگیرید، تقریبا برای یک ماهتون کافیه. با این احتساب که یک روز در میون سوپ درست کنید و نی نی دو روز اون سوپ رو بخوره. البته به نظر من اگه بشه هر روز درست کرد خیلی خوبه. تا می تونیم نباید غذای مونده به بچه بدیم. حالا تا شرایط هر کس چی باشه. این ماهیچه رو تقریبا به اندازه گوشتهای خورشتی خرد می کنیم و توی فریزر می ذاریم. اگر هم استخون داشت، مهم نیست. می تونید گوشت رو با استخون بار بذارید. عصاره استخون هم به خورد سوپ می ره.

وقتی خواستیم سوپ درست کنیم، همه مواد رو با هم توی ظرف می ریزیم. به اندازه نوک قاشق چایخوری هم نمک اضافه می کنیم. نباید این سوپ رو مثل سوپهای خودمو ن مزه دار کنیم. چون نی نی به مزه نمک عادت می کنه و بعدا به طرف چیپس و پفک و غذاهای شور می ره! خلاصه سوپ رو می ذاریم روی حرارت تا درست بشه.

نکته۱: در مورد ظرف غذای بچه، وقتی آدم داره سیسمونی می خره واسه بچه اش، یه سری جنس ها رو از روی ذوق می خره شاید اصلا لزومی هم نداشته باشه. مثلا ست قابلمه غذای بچه! بچه بیچاره تا همین چند وقت غذاش از ما جداست. ست قابلمه اش کجا بوده! از طرفی اونطور که من دیدم، این قابلمه ها یا لعابی هستند یا تفلون. من خودم تفلون رو برای بچه نمی پسندم. چون ممکنه لایه هاش جدا بشه. لعابی هم خیلی زود آبش تموم می شه و غذا بهش می چسبه. مخصوصا که مقداری که داریم درست می کنیم خیلی کمه. من خودم قابلمه سنگی گرفتم. البته یک نکته مهم اینه که قابلمه بچه رو روی شعله مستقیم نذاریم. چون زود آبش تموم می شه و باید توش آب بریزیم. در حالی که ما عصاره خود موارد رو می خوایم و نباید غیر از آب اولیه آب دیگه ای بهش اضافه کنیم. من قابلمه سنگی رو روی شعله پخش کن می ذارم تا واسه خودش نم نم بپزه.

در صورت تمایل می تونید کمی ورمیشل هم توش بریزید. خلاصه وقتی که پخت:

مقداری از آبش رو توی ظرف می ریزیم و به بچه می دیم. برای شروع بهتره از دو وعده در روز، هر وعده پنج قاشق شروع کنیم. می تونیم در روزهای بعدی، تعداد قاشقها رو بیشتر کنیم. ولی اگه در روز اول بچه تمایل به خوردن نشون داد، ذوق نکنید و همه سوپ رو توی حلق بچه نریزید. بذارید کم کم بخوره تا دل درد نگیره. فقط آب سوپ رو بهش بدید. بعد از یکی دو هفته می تونید گوشت رو در بیارید و بقیه مواد رو حسابی میکس کنید. البته من سبزی رو هم قبل از میکس درمیارم. بذارید هویچ و سیب زمینی و برنج حسابی با آب سوپ میکس بشه. اونوقت بدید نی نی نوش جان کنه.

نکته ۲:

وقتی شروع می کنیم به بچه غذا می دیم، میزان غلظت غذایی که می دیم (سوپ، سرلاک، فرنی یا حریره بادام) باید فقط کمی از شیر مادر غلیظ تر باشه. بعدا که میکسش می کنیم هم باید خیلی غلیظ نباشه که خدای نکرده توی گلوی بچه گیر نکنه.

نکته ۳:

قاشقی که در تصویر می بینید، قاشق چینیه ( از جنس چینی) یه قاشق هایی توی بازار هست که حرارتیه. جنسش پلاستیکیه و اگر حرارت غذا بیشتر از حد باشه، رنگ قاشق عوض می شه و این یک نوع هشداره که دهن نی نی خدای نکرده نسوزه! این قاشق حرارتی ها یه خوبی دیگه ای هم دارند اینه که سرش قابل انعطافه. و در این زمان که بچه قاشق رو می خواد بگیره، اگرم به سر و کله اش بکوبه، بلایی سرش نمیاد. خلاصه همه جوره باید مواظب نی نی ها باشیم.

نوش جان نی نی ها ؛ گوارای وجود همه شون!

نوشته‌های «احتمالا» مرتبط:

مادر همسر من این کباب رو که درست می کنه، یه برنجی کنارش می ذاره که الحق خوشمزه است. البته تاریخچه اش برمی گرده به بچگی های پدرشوهرم که یکبار در اصفهان در هتل عباسی، پدر ایشان سماق و کره و زرده تخم مرغ و گوجه را به برنج اضافه کرده و هم می زنند و بعد به همراه کباب، به بچه ها می دهند.

این صحنه مورد توجه یک توریست آمریکایی قرار گرفته و در مورد آن، از ایشان می پرسد و اگر فیلم هندی بود لابد بعدش برای خانواده همسرم گرین کارت میگرفت! خلاصه که آمریکایی مربوطه از روش مذکور استفاده کرد و خدا می داند چه بلایی سرش آمد. این روش توسط مادر همسرم تکمیل شده و شد این که می خوانید:

مواد لازم:

برنج دم کشیده (‌ترجیحا آبکش شده)

گوجه سرخ شده (اگه توی کره سرخ بشه که دیگه طعمش عالیه)

سماق

زرده تخم مرغ

طرز تهیه:

طرز تهیه کباب که یادتون هست:

کف ماهیتابه روغن می ریزیم و گوشت چرخ کرده رو پهن می کنیم:

می تونیم از اول قاچش بزنیم و هم می تونیم بعد از ده دقیقه که روی حرارت بود، اینطوری مرز بندی اش کنیم!

تا وقتی که کبابها حاضر بشه، گوجه ها رو توی کره سرخ می کنیم:

خلاصه بعد از اینکه کباب حاضر شد و خواستیم غذا رو بکشیم، کبابها رو از ماهیتابه خارج می کنیم و در ظرف مخصوص خودش می کشیم. سپس برنج رو که آماده است رو توی ماهیتابه کبابها می ریزیم. اینجوری مزه کباب، به خورد برنج می ره. سپس گوجه های سرخ شده رو به برنج اضافه می کنیم و لا به لا سماق می ریزیم. می تونیم کره هم بریزیم تا با حرارت برنج، آب بشه. خلاصه بابای هرچی کالری رو درمیاریم! بعد به تعداد نفرات، زرده تخم مرغ ـ البته خام ـ (!) اضافه می کنیم و هم می زنیم.

این برنج واقعا خوشمزه است. پیشنهاد می کنم این برنج رو حتما یه بار هم شده درست کنید. با کبابهای دیگه هم می شه خوردش.

نوش جان؛ گوارای وجود!

نوشته‌های «احتمالا» مرتبط:

اولین چیزی که می خوام بذارم، خیلی ساده و جالبه. یه روش برای طراوت پوست بدون تقریبا هیچ هزینه ای. دوست عزیزی روش جالبی برای طراوت پوست یادم داد که دلم نیامد به شما نگویم! و این روش را به عنوان اولین پست در این قسمت می گذارم:

موارد لازم:

برگهای دور ریختنی کاهو!

طرز تهیه:

وقتی داریم کاهو را می شوییم، معمولا برگهای روی کاهو را که خیلی آفتاب خورده و غیرقابل خوردن هستند را دور می اندازیم. از این به بعد دیگر این کار را نمی کنیم و دور نمی اندازیم! بلکه آنها را شسته و در ظرفی می ریزیم. سپس خیلی کم روی آن آب می ریزیم و روی حرارت بسیار ملایم می گذاریم. بعد از ۵ تا ۱۰ دقیقه خاموشش می کنیم.

حرارتش که ملایم شد، برگهای کاهو را روی پوست صورت می گذاریم. بیست دقیقه کافیست. بعد از آن، صورت را می شوییم. باور کنید اگه هفته ای دو بار این کار را انجام دهید، پوست بسیار لطیفی پیدا می کنید. گونه ها گل می اندازد! به قول سعیده، به همین سادگی! البته باید این پست را در قسمت «دور ریختنی ها» گذاشت!

نوشته‌های «احتمالا» مرتبط:

چند وقت پیش توی بازارچه کتاب،‌ با کتاب جالبی برخورد کردم به نام ۵۳ نوع کیک! جالبی اش این بود که این کتاب جیبی بود و شامل ۵۳ نوع دستور پخت کیک بود بدون عکس. خریدم آوردم خونه و امروز یکی از دستوراتش رو که طرز تهیه کیک موزی بود رو به کارگرفتم و این کیک رو پختم. روکش شکلاتی اش رو هم خودم بهش اضافه کردم که بعدا در موردش توضیح می دم.

این کتاب نوشته خانم اکرم بهرامی است. این دستورش که خوب بود و کیکش خوب از آب دراومد. ایشالا بقیه اش هم همینطوره.

مواد لازم جهت تهیه کیک موزی:

آرد: ۲ لیوان

موز: ۲ عدد

تخم مرغ: ۳ عدد

شیر: نصف لیوان

شکر: ۵/۱ لیوان

بکینگ پودر: ۲ قاشق چایخوری

گردوی خرد شده: ۳ قاشق غذاخوری (‌که من نریختم)

وانیل: کمی

روغن مایع: نصف لیوان

طرز تهیه:

اول همه فر را روشن می کنیم. روغن و شکر را می زنیم تا کرم رنگ شود. من تا قبل از رسیدن به مرحله اضافه کردن آرد، از غذاساز استفاده می کنم. به این صورت که روغن و شکر رو ریختم توی غذاساز. همینطور که کرمی شده بود، تخم مرغها رو یکی یکی اضافه می کنیم. البته بین هر کدام، کمی صبر می کنیم که قبلی حسابی به خورد مایه کیک برود. وانیل را هم می ریزیم. شیر و موز خرد شده را هم داخل مایه می ریزیم. در دستور اصلی آمده که اینجا باید گردوی خرد شده را هم بریزیم. اگه دوست داشتید بریزید. باید خوشمزه بشه ولی من نریختم. در این مرحله من مواد رو از داخل غذاساز بیرون آوردم و به یک کاسه منتقل کردم. حالا آرد و بکینگ پودر رو با هم مخلوط می کنیم و کم کم در چند مرحله به مواد اضافه می کنیم و به آرومی با لیسک هم می زنیم. تا مقدار قبلی در مایه حل نشده، بقیه رو نمی ریزیم. اینقدر که مایه یکدست بشه. قالب رو چرب می کنیم و مایه رو توش می ریزیم. توی کتاب نوشته (‌تنبلی کار زشته!) به مدت ۴۰ دقیقه در حرارت ۱۷۵ سانتیگراد. ولی به نظر من در حرارت ۱۹۰ پخته بشه بهتره. زودتر حاضر می شه.

تا اینجا طبق دستور کتاب بود تقریبا. چند وقت پیش توی مغازه شیرینی فروشی با محصولی روبرو شدم به نام روکش شکلاتی مخصوص کیک و شیرینی. یعنی برای اینکه روی کیکها و شیرینی ها شکلات بزنیم احتیاجی نیست خودمون روکشش رو تهیه کنیم. توی این کتاب نوشته بوسیله خامه و شکلات می شه گاناش شکلاتی تهیه کرد و اونو روی کیک مالید. ولی این حاضری بود و من خریدم و روی این کیک استفاده کردم.

چند وقت پیش توی یه قنادی یه تزئین جالب از کیک دیدم که اومدم روی این کیک پیاده کردم. به این صورت که کیک رو به دو نیمه مساوی تقسیم می کنیم و هر کدوم رو توی یه ظرف جداگانه قرار می دیم و روی هر کدوم روکش شکلاتی اش رو می زنیم. می ذاریم چند ساعت توی یخچال تا خنک بشه.

سپس اونها رو اینطوری روی هم قرار می دیم:

البته من زمانی که می خواستم لایه بالایی رو روی پایینی قرار بدم، یه کم فشار زیادی دادم و وسطش ترک خورد. شما مواظب باشید. بعدش با موز می تونید تزئینش کنید. برای اینکه موزها سیاه نشه، می تونید یه کم ژلاتین و شکر رو با آب مخلوط کنید و مثل ژله دربیارید رو روی موزها بزنید. بازم بذارید توی یخچال تا خودش رو بگیره.

نکته مهم: این روکش های آماده شکلاتی رو هرگز با آب مخلوط نکنید چون گلوله می شه و غیرقابل استفاده .

نوش جان؛ گوارای وجود !

نوشته‌های «احتمالا» مرتبط:

مواد لازم:

کنگر

لپه

رب

گوشت خورشتی

غوره و آبغوره

طرز تهیه:

مثل همه خورش ها اول پیازداغ درست می کنیم و زردچوبه می زنیم و طلایی که شد، گوشتها رو می ریزیم. کمی که تفت دادیم، رب اضافه می کنیم و یه کم تفت می دیم که رب رنگ خودش رو پس بده. سپس لپه ها رو اضافه می کنیم و آب می ریزیم می ذاریم واسه خودش بپزه. تو این فاصله کنگرها رو که پاک کرده ایم رو سرخ می کنیم. برای پاک کردن کنگر، کافیه تیغ دمش رو با چاقو بکیریم. بعضی ها هم یه کمی از اون تیغش رو باقی می ذارند. بعد از پاک کردن، اونها رو شسته و سرخ میکنیم. لامذهب یه عالمه هم روغن می بره! یک ساعت مونده به آخر پخت،‌ کنگرهای سرخ شده رو به خورش اضافه می کنیم. چاشنی این خورش، آبغوره و غوره است. که غوره ها رو یک ربع آخر می ریزیم توی خورش. تقریبا پایه اش مثل خورش قیمه است. خلاصه که به یک بار خوردنش می ارزه.

پدر من معتقدند که از هر خوردنی در طبیعت حداقل باید سالی یکبار خورد!

فصل بهاره و بهتره یادی هم بکنیم از خورش گوجه سبز و خورش چاقاله بادام که فقط می شه توی این فصل اونها رو خورد.

نوش جان؛ گوارای وجود !

نوشته‌های «احتمالا» مرتبط:

مواد لازم:

شکر: دو لیوان

آب: دو لیوان

سرکه خانگی: یک لیوان (‌اگر سرکه خانگی نداشتید و از سرکه های حاضری استفاده کردید، یک سوم لیوان بریزید.)

طرز تهیه:

ابتدا شهد را درست می کنیم. شکر و آب را با هم مخلوط می کنیم. روی حرارت می گذاریم و وقتی که مثل شهد شد سرکه را درونش می ریزیم و حرارت را خاموش می کنیم. ( احتیاجی به قوام آوردن شربت نیست.) سرد که شد درون شیشه می ریزیم و در یخچال نگهداری می کنیم. در این روزهای بهاری، کاهو و سنکنجبین یک عصرانه خوب و خوشمزه است.

نوش جان ؛ گوارای وجود !

نوشته‌های «احتمالا» مرتبط:

این غذا درست کردنش خیلی راحته و طعم خوبی هم داره. با تشکر از سارای عزیز که تهیه این غذا رو من از اون یاد گرفتم.

مواد لازم:

نخود فرنگی

ذرت

سینه مرغ تکه شده ( نگینی شده)

زعفران

برنج

طرز تهیه:

اول همه زعفرون رو آب می کنیم و کنار می ذاریم. مرغ ها رو به صورت نگینی تکه می کنیم و پیازداغ درست می کنیم و زردچوبه می زنیم. سپس مرغ ها رو بهش اضافه می کنیم و تفت می دیم. سپس زعفرون آب شده رو بهش اضافه می کنیم و می ذاریم بپزه. اگه می خواهید از ذرت و نخودفرنگی به صورت کنسرو استفاده کنید، باید آخرش به مرغ اضافه کنید. وگرنه اگه اینها رو به صورت تازه و یا در فریزر دارید، باید بدونید که نخود فرنگی خیلی زودتر از ذرت می پزه. باید اول ذرت رو اضافه کنید و بعد از یک ساعت نخود فرنگی رو می ریزیم. این خوراک نباید آب داشته باشه. طعم اصلی غذا هم زعفرونه.

برنج رو که آبکش کردیم بهتره یه کم دون برداریم. اصلا کلا بهتره وقتی می خواهیم قاطی پلو درست کنیم، برنج رو یه کمی دون برداریم. سپس مواد رو که بدون آبه، لا به لای برنج می ریزیم.

کف قابلمه می تونیم نون یا سیب زمینی بنداریم و یا اگه دوست داشتیم، از خود برنج و مواد بریزیم. وقتی همه مواد رو با برنج قاطی کردیم دمکنی می ذاریم.

فوت کوزه گری:

معمولا وقتی برنج رو دون برمی داریم، باید آب روغن بریزیم. بهتره مقدار آب روغن خیلی کم باشه. اما فوت کوزه گری این غذا اینه که داخل آب روغن، زعفرون آب شده بریزیم که به همه جای برنج برسه.

ته دیگش هم که واسه خودش یه دنیاست:

این غذا با ماست موسیرچکیده خیلی می چسبه.

نوش جان ؛ گوارای وجود !

نوشته‌های «احتمالا» مرتبط: